#5xtypical

luister & lees

"Minder noten spelen. Ik probeer het al mijn hele leven voor elkaar te krijgen. Heel af en toe lukt het."
- Benjamin Herman (saxofoon)

Benny Carter - August Moon - (klik om te luisteren)

Een van de mooiste dingen die ik ooit op de saxofoon heb gehoord is bijvoorbeeld van Benny Carter. Een waanzinnige saxofonist met een heel eigen stijl. Hoe hij het thema van ‘August Moon’ speelt probeer ik alsmaar te imiteren. Hij gebruikt zijn saxofoon op een manier die je wellicht nog nooit gehoord hebt. Ik sloeg er zelf stijl van achterover. Dat iemand zo’n geluid uit een saxofoon kan halen…

Ik weet niet of het ligt aan de manier waarop het is opgenomen of de ruimte waarin het gespeeld wordt, maar zijn geluid klinkt bijna als een altviool en dat vind ik heel bijzonder. Elke keer als ik het nummer zelf speel - ik heb het ook opgenomen met Robin Nolan - doe ik mijn best om het te benaderen. Het thema uit dit nummer is op een gegeven ogenblik iets heel belangrijks voor mij geweest. Het is een uitdaging om te imiteren en ontzettend leerzaam.

Voor de rest vind ik het een vrij saai nummer. Je zou kunnen zeggen dat het draait om de eerste acht maten. Elke saxofonist raad ik aan hier naar te luisteren.

HANK CRAWFORD - DON’T CRY BABY

Nog altijd ben ik dankbaar voor een tip van David Sanborn. In een interview noemde hij ooit zijn favoriete track. ‘Don’t cry baby’ van Hank Crawford. Crawford zat in de band bij Ray Charles, was een ontzettende deugniet en hardcore stoner. Hij was een tijd lang populair en op een gegeven moment - hoogstwaarschijnlijk door de drugs - in de vergetelheid geraakt. Desondanks kwam Sanborn met dit stuk. Een fantastisch nummer waarbij Crawford lange pauzes neemt tussen wat hij wel speelt. Minder noten spelen. Ik probeer het al mijn hele leven voor elkaar te krijgen. Heel af en toe lukt het.

De meeste (alt)saxofonisten fiedelen over het hele ding. "Moet je eens horen wat ik kan." Zo gaat dat heel vaak. Een wedstrijdje ver pissen. Het mooie aan deze opname vind ik dat Crawford het tegenovergestelde laat horen. Het is onwijs cliché maar het is zo moeilijk om je in te houden als je in een opnameruimte staat en hetgeen je speelt wordt vastgelegd voor de eeuwigheid. Of op het podium met dat ding in je bek en mensen voor je neus die denken “Nou, ben benieuwd wat ‘ie nu weer gaat spelen…”. Je komt snel in de verleiding om alles uit je sax te gooien. Niets spelen in plaats van een heleboel noten, dat heeft een groot effect.

LYNN HOPE – MISERLOU

Lynn Hope was een rock and roll saxofonist. Fantastisch. Hij speelt echt in een specifieke scene maar zijn versie van ‘Misirlou’ is heel leuk. Mysterieus. Anders dan zijn rock-achtige nummers speelt hij deze melodie zacht, luchtig, zonder vibrato. Te gek. Ik weet niet onder welk genre je dit zou kunnen laten vallen maar ik houd er heel erg van.De bekendste versie van dit nummer is van gitarist Dick Dale en is gebruikt in Pulp Fiction. Er zijn ondertussen duizenden fantastische uitvoeringen van. Ik vind het alleen bijzonder hoe Lynn Hope het nummer over een hele andere boeg gooit. Ik heb het idee dat hij heeft geluisterd naar de versie van Leo Fuld. Een geweldige Rotterdamse zanger die heel groot was in Amerika. Ook Fuld zijn arrangement van het nummer is anders dan normaal. Het is gek genoeg - en helaas - niet meer te vinden op internet.

FAUSTO PAPETTI - LA REGAZA CON LA VALIGI

Fausto Papetti, ook een van mijn favorieten. Hij werd verguisd omdat hij niet improviseerde en tegelijkertijd miljoenen platen verkocht. Zijn muziek was een soort muzak voor bij de borrel. Je moet maar eens googelen op Fausto Papetti en albumcovers. Hij heeft honderden platen uitgebracht en speelde gewoon hits na. Ook in dit nummer wordt niet geïmproviseerd maar hoe hij de melodie blaast is prachtig. Er komt een twang-gitaartje in voor en een koor, orgeltjes, vibrafoon, celeste, de juiste bas, de juiste gitaar... en ondertussen speelt hij gewoon heel mooi saxofoon. Waanzinnig mooi geluid.

Naar dit soort dingen ben ik altijd op zoek. Leuke combinaties waar je je saxofoon in kan plaatsen zonder dat het meteen op allerlei anderen dingen gaat lijken.

JAMES CHANCE & THE CONTORTIONS  - CONTORT YOURSELF

Uit de jaren ‘80 - downtown New York - komt ook een ander interessant figuur; James Chance. Vroeger speelde hij onder de naam James White and the Blacks. Lekker politiek incorrect.

Hoe Chance de saxofoon benaderd is ook vrij uniek. Hij speelde vrij slecht. Eigenlijk kon hij helemaal niet spelen maar dat vind ik er nu juist zo leuk aan. Hij maakt namelijk wel helemaal zijn eigen muziek. Een soort death disco. Een mix tussen punk, disco en oude swing en daar zong hij dan ook nog een beetje bij. Allerlei verschillende stijlen die normaal gesproken niet zo snel met saxofoon worden gemengd.

Waar gaat Benjamin Herman van ‘aan’?

“Op mijn computer staat een hele lijst met saxofoonliedjes. Dingen die ik bijzonder vind. Qua klank. Waar ik wat mee kan. Die gebruik ik ook vaak als ik masterclasses geef. Veel saxofonisten benaderen hun instrument namelijk op dezelfde manier waardoor alles ook heel erg op elkaar gaat lijken. Dat is iets van alle tijden. Als bepaalde saxofonisten in de mode zijn dan gaat iedereen dat kopiëren. Begrijp me niet verkeerd, mijn helden zijn echte jazzspelers zoals Coltrane, Rollins en Parker. Misschien die laatste nog wel het meest. Het zijn er te veel om op te noemen. Maar qua sound, hoe je een instrument benaderd, is er een hoop verschil te maken. Ik vind dat voor mezelf heel belangrijk."

Eerdere interviews - Previous interviews

I started this series of interviews back in 2015. At the time I only wrote in english and published the interviews on my own website. In 2017 I continued the series in dutch, exclusively for online jazzmagazine jazzenzo.nl. In the following weeks I will post some old interviews I myself really enjoyed.

LISTEN & READ INTERVIEW

"I don’t want to hear music, I want to feel it."
- Jan van Duikeren (trumpet)

LISTEN & READ INTERVIEW

"To everyone: Please listen to Bill Withers, 
it’s inspiring."
- Efe Erdem (trombonist)

LISTEN & READ INTERVIEW

"Even the versions of the songs could change anytime. He had signs to communicate how he wanted to play something. In a regular version or a new age version or..." - Corrie van Binsbergen (Guitarist, composer and director of foundation Brokken)

WE ALLMOST LOST DETROIT - GILL SCOT-HERON

I listen to a lot of music from the seventies. This song for example. It’s got soul and strong political lyrics, especially for the seventies. They are defending and explain their frustrations.When I listen to a song, most of the time the lyrics are subordinate, because the music has more to offer. There are only a few songs where it’s the other way around for me. And even more rare is the beauty of a song that found the perfect balance of lyrics and music. You’ll hear it in an instant, it’s special. Like this one.

SUPERMAN LOVER - jOHNNY “GUITAR” WATSON

I almost always like the original version of a song better. So, when I heard the covered version of D'Angelo I did some research and found this one.See, when you create a song, it has a certain meaning for you, but other people can interpet it a different way. So when a cover is made it doesn’t have to have this same authenticity. It’s like dressing up a model.And honestly, everything Mr. Watson does is special. His voice and guitar playing are amazing. If you hear and see him play live, it’s a character.

CRISIS - BOB MARLEY

This song makes me appreciate what I have, and gives it importance. The sun, definitely. Even though the sun doesn’t shine at the present moment, you know it’s still there. And as long as it's there, all is going to be fine.

SHOSTACOVICH - NO. 5 IN D MINOR

I had eight years of classical music training first, in Turkey. And eventhough I don’t play it anymore, it’s still there. It’s something fundamental, a part of me.The part in this piece I love is the 2nd opus between 4th and 7th minute. There is a part of voila’s that makes me emotional. But not only that part, the whole symphony is beautiful. They used this piece in a movie I saw in Turkey when I was young. It didn’t fit the scene at all but it kind of stuck with me. Now, it’s like a musical flashback.Classical music still feels heavy to me. I experienced a lot of pressure when I got classical music lessons as a kid. When you’re young you try and do what you’re told. Even though you don’t get why you’re doing it. You’re pushed to know things that doesn’t make sense to you. But in time it all comes together and starts making sense. You learn to listen to classical music, but still - for a kid - it’s heavy.I do still visit classical concerts from time to time. I often go when I’ve got some time left in a week.Even if I’m quite tired. I just sit, and close my eyes and feel the goosebumps return. It’s something I don't get from any other kind of music anymore. But this is so close to all human emotions, it hits me every time.

PORTIA - MILES DAVIS

To me, rhythm is like a ritual, a mantra. It goes on and on, gets you in a cycle so you become one with the rhythm. Like a heartbeat.Harmony speaks to your emotions. Different harmonies reflect different emotions. It lets you see the colors of the song. Space in music pushes you to think, to create and talk. It gives you the opportunity to really be there in the music, present. It can make me feel part of the music when I jamm with it on trombone for example.I really like the use of space in this song, the mediterranean vibe, the drama, tragicomical sphere. It’s expressive.

AINT NO SUNSHINE - BILL WITHERS

I’m not going to explain this one. I think it explains itself. To everyone that reads this: Please listen to Bill Withers, it’s inspiring.

Efe Erdem listens miles of different music every day and week. He programs the weekly jamm sessions at NRC (New Rotterdams Cafe), and thinks any kind of pop-music is weird. Not that he doesn’t enjoy playing it.About his future he says:“Music is what I do. I’m the music, the music is in me. It will always be there.So eventhough I’m doing something different in the future. For example, I like fishing a lot, music will allways be a part of my life. But honestly, I see myself touring at the age of eighty."